گــر چه از آتش دل چون خم مي در جوشم مهـــــــر بر لب زده خون ميـخورم و خاموشم
قصد جـان است طمـع در لب جانان كردم تو مرا بين كه در اين كاربه جهان مي كوشم
من كــي آراد شوم از غــم دل چون هر دم هنـــد وي زلف بتــي حلقه كنـــد در گوشم
حاش لله كــه نيم معتــقد طاعت خويــش اين قدر هست كـه گه گه قدحي مي نوشم
هست اميدم كه علي رغم عد و روز جزا فيــض عفــوش ننهــــد بارگنـــه بردوشــــم
پدرم روضـه رضوان به دو گندم بفروخــت نا خلف باشم اگر مـــن به جــوي نفروشـــم
خرقه پوشي من از غايت دينداري نيـست پرده اي بر سر صدف عيب نهــان مي پوشم
من مي خواهم كه ننوشم بجز از راوق خم چه كنـــم گر سخن پيـــر مغان ننيـــــوشم
گر ازين دست زند مطرب مجلس ره عشق شــعر حافظ ببرد وقت سمـــا از هوشـــــم
حافظ