شعری از حافظ

 گــر چه از آتش دل چون خم مي در جوشم              مهـــــــر بر لب زده خون ميـخورم و خاموشم

 

قصد جـان است طمـع در لب جانان كردم                تو مرا بين كه در اين كاربه جهان مي كوشم

 

من كــي آراد شوم از غــم دل چون هر دم                 هنـــد وي زلف بتــي حلقه كنـــد در گوشم

 

حاش لله كــه نيم معتــقد طاعت خويــش                   اين قدر هست كـه گه گه قدحي مي نوشم

 

هست اميدم كه  علي رغم عد و روز جزا                 فيــض عفــوش ننهــــد بارگنـــه بردوشــــم

 

پدرم روضـه رضوان به دو گندم بفروخــت                نا خلف باشم اگر مـــن به جــوي نفروشـــم

 

خرقه پوشي من از غايت دينداري نيـست                  پرده اي بر سر صدف عيب نهــان مي پوشم

 

من مي خواهم كه ننوشم بجز از راوق خم                  چه كنـــم گر سخن پيـــر مغان ننيـــــوشم

 

گر ازين دست زند مطرب مجلس ره عشق                 شــعر حافظ ببرد وقت سمـــا از هوشـــــم  

                                                                                              حافظ

 

 

صمیمیتهای ...

ولی خدائیش خوبی این بی برقی ها اینه که باعث صمیمیت هر چه تمام تر خا نواده ها می شه چرا که مجبوری شمع روشن کنی . (تبصره : از آخرین باری که برق ها می رفتن حدود ۱۰ سالی می گذره واکثر خانه ها چراغ گازی ها شو نو جمع کردن .) وقتی هم شمع روشن می کنی باید یه دونه روشن کنی چون هوا دیگه غیر قابل تحمل میشه (از گرما ) و خوب یه شمع مگه چقدر از محیط دورش رو روشن می کنه و اون وقت است که صمیمیت ها شکوفا میشه  !!!!!!!!!!!!!!

روز مرگی

چقدر خسته ایم و ... چقدر درگیر چیزای پوچ و ناچیز شدیم و... چقدر حوصله نداریم و .... چقدر ... تو ذهنم پر است از این چقدر های بد و ... . اون مو قع ها ، لحظه هامون چقدر خوب بود ند، خاطرات کودکی رو مرور می کنم و آ ه از نهادم بر میا ید که کجایند آن روزای خوب؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ دلم تنگ است !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 گرچه از آتش دل چون خم مي در جوشم         مهربر لب زده خون مي خورم و خاموشم

                                                                                                                          حافظ